ملاحظاتي در خصوص وضعيت نمایندگی فرهنگی آلماتی قزاقستان

مرا می شناسند؛ مشناسانید تا بال و پر نسوزانند.

مرا می شناسند؛ مشناسانید تا بال و پر نسوزانند. روزی پدری که از بلخ می گریخت در راه به دیدار پیری شصت ساله در شادیاخ نیشابور رفت. کودکی خردسال در این سفر با پدر همراه بود. فریدالدّین محمّد بن ابراهيم عطّار نیشابوری پیر شصت ساله روی از جهان در کشیده چون بهاء الدّین محمّد بلخی را در سرای خویش دید و نظر بر آن کودک،خرد جلال الدّین محمّد، افکند، گفت: «زود باشد که این پسر آتش در سوختگان عالم زند.« زد و شد چنانکه دیدیم و شنیدیم. اکنون نزدیک به هفتصد و چهل سال از آن آتش افروختن ها می گذرد. خدا داند که چسان میلیون ها مردم را آن آتش در گرفته است. شیخ زاده بلخی از گوشه خانقاه قونیه جهان گرفت وه که چه آسان است و چه دشوار است جهان گرفتن برای آن کسی که یزدان این نیروی سحرانگیز را در او نهاده بسیار آسان است و آن دیگری را که این مایه در رگ و پی راه نیافته چنان دشوار است که اگر عمرها بزید باز بدان نتو...